Sprawa związana z zamiarem odebrania prezydentowi Ukrainy Wołodymirowi Zełenskiemu Orderu Orła Białej to pretekst, by przypomnieć o historycznej postaci związanej z ziemią prudnicką, która otrzymała to polskie odznaczenie.

Jest nim Heinrich Leopold von Seherr-Thoss (1734 – 1804), jeden z największych posiadaczy ziemskich Śląska w swoich czasach, a od 1780 r. właściciel dóbr Dobra, dziś w gminie Strzeleczki.

W 1757 r. 19-letni Heinrich Leopold von Seherr-Thoss odziedziczył posiadłość w Ostroszowicach koło Dzierżoniowa na Dolnym Śląsku. W rękach rodu znalazł się również Lutomierz koło Ząbkowic Śląskich. Ambitny Leopold na tym jednak nie poprzestał. 2 września 1775 r. w Berlinie otrzymał od króla Prus Fryderyka II tytuł hrabiowski, a w 1780 r. kupił od hrabiego Erdmanna Karola von Rederna Dobrą w powiecie prudnickim na Górnym Śląsku. Leopold w trakcie swojej kariery uzyskał tytuły podczaszego księstwa opolskiego i raciborskiego (z predykatem Exzellenz – ekscelencja) i radcy dworu króla Prus Fryderyka Wielkiego. Posiadając 80 tys. hektarów ziem, w tym majątki Bycina (od 1790) i Sośnicowice (od 1796) koło Gliwic, był jednym z największych posiadaczy majątków na Śląsku. To właśnie on w 1789 r. otrzymał z rąk króla Stanisława Augusta Poniatowskiego Order Orła Białego.

Najwyższe i najstarsze odznaczenie Rzeczypospolitej Polskiej zostało ustanowione przez króla polskiego Augusta II Mocnego w 1705 r. i nadawano przede wszystkim magnatom, który wspierali kolejnych władców w elekcji, ale też cudzoziemcom. Za czasów Augusta III przyznanie orderu można było sobie kupić, a w okresie Stanisława Poniatowskiego, o tym, kto miał go otrzymać, nierzadko decydowała cesarzowa rosyjska Katarzyna.

Ostatni król Polski przyznał ponad 550 Orderów Orła Białego! Niska renoma orderu była zatem odbiciem stanu ówczesnej Rzeczypospolitej, do której zagłady dążyli jej sąsiedzi.

Władztwo Seherr-Thossów okazało się trwałe na ziemi prudnickiej i przetrwało do 1945 r. Bogaty ród dokupywał kolejne majątki, stając się właścicielem – czasem okresowo – między innymi Mosznej, Puszyny, Wierzchu, Wilkowa, Dobieszowic, Biedrzychowic, Rozkochowa, czy Walec. Na Dolnym Śląsku ich główną siedzibą był pałac w Ostroszowicach koło Dzierżoniowa, niestety obecnie w kompletnej ruinie.