Wybiegł z Prudnika w piątek o godz. 6.00. W sześć dni przebiegł wzdłuż niemal cale Sudety. Blisko 450 kilometrów.

To spektakularny wyczyn sportowy i być może rekord w szybkości pokonania Głównego Szlaku Sudeckiego. Bazowanie na samej odległości jest błędne, bo to są góry i tysiące metrów przewyższeń w górę i w dół na urozmaiconej trasie. To gigantyczny wysiłek dla mięśni, stawów i psychiki. Krzysztof musiał „dogadać się” ze swoim ciałem, by te przez te kilka zapomniało o dłuższym śnie i wypoczynku. Wie to każdy, kto przebył długodystansowy marsz lub bieg i musi kolejnego dnia odpocząć, by się zregenerować. Blisko 450 km na nierównym terenie to też tysiąc okazji do kontuzji, których na szczęście również udało się uniknąć.

[ZT]110066[/ZT]

- Jeszcze kilka dni temu staliśmy na starcie w Prudniku. Dziś przed Krzysztofem został już tylko jeden odcinek drogi do Świeradowa-Zdroju – to informacja napisała w mediach społecznościowych „tylko” na 25 kilometrów przez metą. - Nie będziemy ukrywać, że łezka kręci się w oku. Setki rozmów, żartów, chwil zwątpienia i momentów, które zostaną z nami na zawsze. Ten bieg od początku nie był tylko o kilometrach. Był o ludziach. O pomaganiu. O pokazaniu, że nawet największe wyzwanie ma sens, jeśli dzięki niemu można zrobić coś dobrego dla innych.

Dlatego wyczyn połączony był ze zbiórkami charytatywnymi.

• Dla Pani Iwony, która walczy o powrót do sprawności po amputacji nogi.
• Dla Stowarzyszenia Tacy Sami, które każdego dnia wspiera osoby z niepełnosprawnościami.

Linki do zbiórek:

• pomagam.pl/yngknt
• https://www.siepomaga.pl/iwona-giera