W Prudniku zachowało się wiele starych zabytkowych drzwi i bram kamienic. Są świadectwem wysokiej dbałości o ich wygląd, łącząc kunszt stolarski, kowalski i ślusarski sprzed około 120 lat. Jedne z nich - przy ul. Klasztornej 4 - zapraszają do sprawdzenia, kim byli dawni mieszkańcy kamienicy.

::addons{"type":"only-with-us","color":"black"}

Cechą charakterystyczną starych drzwi są masywność i bogate zdobienia, które nierzadko współgrają tematycznie z detalami elewacji kamienic. W drzwiach znajdziemy ludzkie lub fantazyjne głowy, motywy roślinne lub geometryczne. Niemal wszystkie są częściowo przeszklone, a szkło jest chronione zdobioną kratą. Dlaczego? Żeby dzienne światło dostawało się do wnętrza budynku. Dodatkowo nad drzwiami budowano przeszklone nadświetle, dokładnie w tym samym celu.

Niekiedy drzwi lub ich otoczenie posiadały znaki właściciela – inicjały lub specjalne symbole. Przykładem tego drugiego jest kogut umieszczony nad wejściem jednej z kamienic przy ul. Armii Krajowej. Wygląda na herb szlachecki, a nim nie jest. Właściciel budynku mieszkalnego i znajdującej się za nim fabryki obuwia, miał na nazwisko Hanel, a Hahn, to po niemiecku kogut. Zresztą w jednej z reklam pisze, że to fabryka obuwia – Hahnstiefel, czyli „kogucie buty”. Znaki figuratywne w wejściach do domów to jednak wyjątki. Częściej można spotkać monogramy z pierwszymi literami imienia i nazwiska właściciela nieruchomości. Czasem jest tylko jedna litera nazwiska, jak na przykład "O" w kracie w pałacu Oppersdorffów w Pisarzowicach.

Część starych drzwi udaje się uratować, niektóre są specjalnie eksponowane, jak na przykład w korytarzu biura Prudnickiego TBS przy ul. Mickiewicza. Inne, po renowacji, ponownie pełnią swoją funkcję. Drzwi odnowiono w jednej z dwóch kamienic przy ul. Morcinka, które staraniem Gminy Prudnik przeszły generalny remont. Drzwi bramne w sąsiedniej kamienicy zrekonstruowano na podstawie tych, które się zachowały.

Kolejna odnowa dotyczy drzwi w budynku przy ul. Klasztornej 4, która zrealizowana została staraniem Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Prudniku, mającej tam siedzibę. Wejście posiada wszystkie opisane wyżej cechy – od zdobień, do nadświetla. Łuki szyb w skrzydłach drzwi wieńczą bliźniacze, drewniane wizerunki uśmiechniętych, owłosionych twarzy stworków. Zdają się sympatycznie witać osoby wchodzące do budynku. Stanową przeciwwagę dla wielkich, poważnych i zafrasowanych w swoich obliczach głów brodaczy umieszczonych nad drzwiami i oknami parteru kamienicy (są tam jeszcze głowy kobiece). W kracie jest monogram EC lub EG, a pod nadświetlem liczba z literą 230a. To numeracja nieruchomości w mieście z przełomu XIX i XX w. Spora rzadkość w przestrzeni miasta. Litery oznaczają właściciela nieruchomości, o czym już tu wspomniano. Zapewne można go zidentyfikować, korzystając z zasobów katastralnych.

::photoreport{"type":"see-button","item":"3199"}

Kamienica z Sanepidem była domem czynszowym, ale o podwyższonym standardzie, o czym świadczą jej lokatorzy. Sto lat temu mieszkali tam: nauczyciel Sigismund George, prawnik i notariusz Josef Rother, księgowa Margarete Kieslich, wdowa Getrud Krawutschke, wdowa po dyrektorze szkoły Maria Kurtzer, wdowa po lekarzu Klara Sdralek oraz związana z sądem Marie Schneider. Nie ma tu osób, które – używając nomenklatury socjalistycznej, reprezentowałyby klasę robotniczą, a takie właśnie kamienice robotników dominowały w mieście. To poniekąd tłumaczy, dlaczego w 1945 r. ludzie służb wewnętrznych wybrali sobie właśnie ten budynek za siedzibę. Nie tylko dlatego, że budynek był w korzystnym miejscu, przy głównej ulicy, ale również dlatego, że warunki lokalowe były dobre.

Przechodząc ulicami Prudnika warto zwrócić uwagę na stare drzwi i bramy.

::addons{"type":"only-with-us","color":"black"}