Chabry, różanecznik, Hieronim, czyhać – takie językowe „miny” czekały na uczestników VII Prudnickiego Międzyszkolnego Dyktanda, które odbyło się 24 lutego we foyer Kina Diana w Prudniku. Organizatorem rywalizacji była Miejska i Gminna Biblioteka Publiczna.

[FOTORELACJANOWA]3239[/FOTORELACJANOWA]

- W tym roku uczniowie napisali dyktando zdecydowanie lepiej niż w roku ubiegłym. Popełniali mniej błędów choć najbardziej problematyczna była pisownia wyrazów z „ch” i „h” - hiacynt i chabry nie należały dla wielu, do najłatwiejszych wyrazów. Jerzyka pomylono z jeżykiem a wyraz „srebrzystoszary” wywołał wątpliwości u niejednego uczestnika - komentuje dla naszej redakcji Joanna Dominiak, polonistka i członkini komisji konkursowej.

Z dyktandem najlepiej poradziła sobie Nadia Międzybrodzka z Liceum Ogólnokształcącego nr 1 w Prudniku. Drugie miejsce zajęła Maja Zapała z tej samej szkoły, a trzecie Patrycja Mazur z Zespołu Szkół Medycznych. Organizatorzy z satysfakcją dodają, że w dyktandzie wzięli udział reprezentanci wszystkich zespołów szkół średnich z Prudnika: Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr 1, Zespołu Szkół Medycznych, Zespołu Szkół Rolniczych oraz Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego.

- Bardzo nas cieszy duże zaangażowanie uczniów, ale i nauczycieli, którzy prowadzą dodatkowo szkolne eliminacje w swoich szkołach i wówczas wyłaniają uczestników – komentuje kierownik biblioteki Izabela Mazur. - W tym roku udział w dyktandzie wzięło udział 19 uczestników. Serdecznie gratulujemy laureatom, jednocześnie doceniamy udział pozostałych uczestników. Pięknie dziękujemy wszystkim osobom zaangażowanym: polonistom oraz bibliotekarzom szkolnym.

W pracach komisji konkursowej wzięły udział: Alina Nowak (przewodnicząca), Joanny Dominiak (ZSO nr 1) oraz Joanna Rosińska (Miejska i Gminna Biblioteka Publiczna, koordynatorka wydarzenia).

Poniżej treść prudnickiego dyktanda. Można się sprawdzić!

„Hieronim”

Do chrzanu z takim psem – pomyślał rudowłosy Jerzyk Kowalski, gdy ujrzał, jak jego przerażony pupil ucieka przed najeżonym kocurem. Niesforny pies obwąchiwał właśnie rabatę różnobarwnych hiacyntów. Nagle rozległ się głuchy trzask. Dobiegał gdzieś z przodu przydomowego ogródka. Hieronim, wciągając powietrze w nozdrza jak przystało na czujnego, myśliwskiego psa, ostrożnie rozejrzał się wokół siebie. Żaden obcy zapach intruza nie mącił przepojonej wonią świeżych kwiatów atmosfery. Nic nie zapowiadało nadchodzącej znienacka burzy. W ukryciu, na wierzbowej gałęzi przyczaił się srebrzystobury kot. Czyhał na roztrzepanego psa, który kiedyś zaszedł mu za skórę. Nie darzył sympatią próżnego ulubieńca całej rodziny Kowalskich. Nagle pod ciężarem futrzanego drapieżnika gałąź pękła. Kot miękko sfrunął na rozgrzane słońcem podłoże, a zaskoczony nietypowym hałasem tchórzliwy pies, rzucił się do ucieczki. Pędem przeskoczył rabatki kwitnących różaneczników i dzikich chabrów. Zziajany dopadł do warzywnych grządek. Jednym susem pokonał gęsto rosnącą rzodkiewkę, rząd ogórków i brokułów. W końcu zarył nosem tuż przy żelaznym ogrodzeniu w północnej części ogródka. Jego lekko przymrużonym oczom ukazał się nieoczekiwany widok. Nieopodal z wysoko uniesioną głową, jak przystało na bohatera, przechadzał się chytry kocur. Hieronim, zawstydzony porażką, nie mógł spojrzeć przeciwnikowi w twarz. Przecież w swojej psiej wyobraźni widział pędzącego za nim po ogrodowych dróżkach potężnego nosorożca. To wydarzenie szczerze rozbawiło opiekunów czworonoga.