Wspomnienia o Aleksandrze Zator

Miała niezwykły dar

Są ludzie, których nie da się zastąpić. Nie dlatego, że robili rzeczy wielkie, ale dlatego, że swoją obecnością sprawiali, że świat wokół stawał się po prostu lepszy. Taka była Ola Zator.

Trudno uwierzyć, że już nie spotkamy Jej uśmiechu. Był szczery, ciepły i taki, który zostawał z człowiekiem na długo. Ola miała niezwykły dar – potrafiła dodawać otuchy, motywować i sprawiać, że każdy czuł się ważny. Nie szukała rozgłosu. Nie musiała. Wystarczyło, że była.

Przez lata była blisko naszej sportowej społeczności. Z Olą mogliśmy spotkać się podczas wielu wydarzeń organizowanych przez Agencję Sportu i Promocji w Prudniku. Była z nami na maratonach fitness, warsztatach dietetycznych, zawodach i wielu innych wydarzeniach. Zawsze obecna, zawsze uśmiechnięta, zawsze życzliwa. Wiernie nam kibicowała, cieszyła się z sukcesów i towarzyszyła nam w chwilach, które dziś nabierają jeszcze większego znaczenia.

Prywatnie zapamiętam Olę z naszych spotkań na meczach LZS Łąka Prudnicka. Wiernie kibicowała swojej drużynie. Dziś trudno będzie spojrzeć na boisko, nie szukając Jej wzrokiem wśród kibiców. Trudno będzie uwierzyć, że już nie usłyszę Jej śmiechu i nie zamienię kilku serdecznych słów w przerwie meczu.

Ola zostawiła po sobie coś, czego nie da się zmierzyć ani opisać – dobro, ciepło i wspomnienia, które na zawsze pozostaną w naszych sercach, dlatego tak trudno dziś powiedzieć „żegnaj”.

Wierzę, że człowiek żyje tak długo, jak długo trwa o nim pamięć. A o Oli będziemy pamiętać zawsze. Za każdym razem, gdy znów spotkamy się na naszych wydarzeniach, gdy usłyszymy sportowy doping i gdy spojrzymy na trybuny. 

Ola na zawsze pozostanie w naszych sercach.

Małgorzata Halek, dyrektor Agencji Sportu i Promocji w Prudniku

---------------------

Dobra, bezinteresowna, zaangażowana i pomocna

W sobotę, 11 lipca, pożegnaliśmy Olę. Przybyły tłumy ludzi. Staliśmy tam w głębokim niedowierzaniu, połączeni cichym żalem i niezgodą na tę niewyobrażalną tragedię. Chyba nie ma osoby, której nie poruszyłoby Twoje odejście, Olu. To wciąż bardzo przykra i trudna do zaakceptowania wiadomość.

Działałyśmy w tej samej branży, w podobnych lokalizacjach, w jednym małym mieście. Połączyło nas bezinteresowne dobro i chęć dzielenia się nim z innymi. Bo taka właśnie byłaś – dobra, bezinteresowna, zaangażowana i pomocna. Często powtarzałaś, że do wspólnego działania chciałabyś kogoś, kto po prostu czuje to samo. Cieszę się, że odnalazłyśmy to szczególne porozumienie, bo – jak sama wspominałaś – to właśnie na takich fundamentach można było zbudować coś więcej.

Tak narodził się pomysł poprowadzenia wspólnych warsztatów dietetycznych w naszym mieście. To w trakcie tych wydarzeń poznałam Ciebie: Twój wdzięk, uśmiech, niesamowitą energię i chęć promowania tego, co zdrowe. Pamiętam nasze zakupy – mąki, szczypiorki, rzodkiewki, zioła, owoce. I bagażniki wypełnione po same szyby i rozpisane plany, co kto gotuje, a co piecze w hurtowych ilościach. Pamiętam, jak spaliłaś mikser na paście z daktyli i zamiast „kulek zdrowia” zrobiłyśmy dwa ciasta. Pamiętam też, jak do naszych stołów lgnęły kolejki dzieci, które robiły warzywne kanapki. Właśnie o to nam przecież chodziło – żeby poruszyć tłumy, a w szczególności najmłodszych, i widzieć, z jaką ogromną chęcią zajadają te chrupiące warzywa.

Miałaś tyle marzeń i celów, pomysłów na wspólne projekty.. Nie tak miało być, Olu... Wiem, że za tą radością i nieziemską energią kryło się wiele ciężkiej pracy i codziennego pokonywania własnych barier, i za to między innymi tak bardzo Cię podziwiałam i ceniłam.

Poruszyłaś całe miasto, pozostawiając po sobie niezwykłą pustkę i żal. Cieszę się, że nasze ścieżki się połączyły i mogłyśmy działać razem. Dziękuję Ci za każdą wspólną chwilę, Olu. Będzie mi Ciebie brakowało. Wspaniała, piękna, dobra duszko.

Karolina Wicher-Sienkiewicz, psycholog, psychodietetyk